Parafia
św. Wawrzyńca
i św. Antoniego
w Rudzie Śląskiej - Wirku

Moi Kochani! 

Najpierw chciałbym serdecznie podziękować ekipie, która we wtorek 3 lutego  parafii, w tak sprawny sposób zdemontowała świąteczną dekorację w naszym kościele. Serdeczne Bóg zapłać!

W najbliższą środę, we wspomnienie Matki Bożej, która objawiła się św. Bernadecie w Lourdes, będziemy po raz XXXIV obchodzić Światowy Dzień Chorego. W swoim orędziu na ten dzień, zatytułowanym:  Współczucie Samarytanina: miłować, niosąc cierpienie drugiego człowieka papież Leon XIV m.in. napisał : Jesteśmy zanurzeni w kulturze prędkości, natychmiastowości, pośpiechu, a także odrzucenia i obojętności, która uniemożliwia nam podejście i zatrzymanie się w drodze, aby dostrzec potrzeby i cierpienia, które nas otaczają. Przypowieść opowiada, że Samarytanin, widząc rannego, nie „minął go”, ale wejrzał na niego spojrzeniem otwartym i uważnym, spojrzeniem Jezusa, który doprowadził go do ludzkiej bliskości i solidarności. Samarytanin „zatrzymał się, zbliżył się do niego, osobiście go leczył, zapłacił z własnej kieszeni i zaopiekował się nim. Przede wszystkim (…) dał mu swój czas” . Jezus nie uczy, kim jest bliźni, ale jak stać się bliźnim, to znaczy, jak stać się bliskim. W tym kontekście możemy stwierdzić za św. Augustynem, że Pan nie chciał nauczyć kim był bliźni tego człowieka, ale dla kogo on powinien stać się bliźnim.  Rzeczywiście, nikt nie jest bliźnim dla drugiego, dopóki nie zbliży się do niego z własnej woli. Dlatego bliźnim stał się ten, który okazał miłosierdzie.

Jako wspólnota parafialna chcemy być tymi Samarytanami, którzy chcą stawać się bliźnimi osób chorych czy wiekiem osłabionych. W najbliższą środę na Mszach Świętych będziemy udzielać sakramentu Namaszczenia Chorych. Raz na miesiąc kapłani udają się z posługą do Parafian chorych i wiekiem osłabionych – tak też będzie w najbliższą sobotę – być może w Waszym otoczeniu jest osoba, która by chętnie przyjęła kapłana, może warto się rozejrzeć, zapytać się i zapisać taką osobę. W każdą niedzielę i uroczystość nasi Nadzwyczajni Szafarze udają się z Komunią do tych, którzy tego pragną. Cieszę się, że nasza grudniowa akcja oraz zachęty podczas odwiedzin kolędowych sprawiły, że liczba osób odwiedzanych przez naszych Szafarzy wzrosła do 10, ale jestem pewien, że tych osób mogłoby być więcej – pomóżcie nam je odnaleźć i zachęćcie by skorzystały z tej możliwości. W tym miejscu chciałbym podziękować naszym Szafarzom za tą niedzielną służbę.

W dzisiejszej Ewangelii Chrystus mówi nam byśmy byli solą ziemi i światłem świata. Niech więc nasze życie nabierze Chrystusowego smaku, niech Chrystusowe Światło nas prowadzi

ks. Irek

Moi Kochani! 

Dziś po raz ostatni w tym roku duszpasterskim wyruszymy, aby odwiedzić rodziny naszej parafii. Na pełne podsumowanie przyjdzie jeszcze czas, ale już dziś chciałbym podziękować tym wszystkim, którzy otwarli drzwi, by nas przyjąć, oraz tym, którzy uczestniczyli we Mszach kolędowych. Potwierdziliście, że Boże błogosławieństwo jest dla Was ważne i potrzebne do dobrego przeżywania codzienności. Dziękuję Wam także za wszelką życzliwość, którą okazaliście naszym ministrantom.

Jutro będziemy przeżywać święto Ofiarowania Pańskiego. Według Prawa i Tradycji Józef i Maryja ofiarowali Bogu swojego Pierworodnego Syna – to, co było dla nich najcenniejsze. Tu pojawia się pytanie do każdego z nas: czy jesteśmy w stanie ofiarować Bogu to, co w naszym odczuciu jest ważne i wartościowe? W czasach Jezusa takie było prawo, które należało wypełnić. Dziś nasza ofiara jest darem dobrowolnym. Pytanie jednak pozostaje: czy potrafimy go złożyć?

Wśród bohaterów sceny Ofiarowania Pańskiego spotykamy Symeona. To postać niesamowita. Otrzymał obietnicę, ale nie dostał żadnych dodatkowych wskazówek. Mimo to był w stanie rozeznać i pośród wielu dzieci wskazać to Jedyne – to, które jest Światłością Świata. Nie zapominajmy o naszej odpowiedzialności. To na nas, uczestniczących w codziennym życiu Kościoła, spoczywa obowiązek dostrzeżenia obecności Chrystusa i wskazania innym, że Jezus żyje oraz jest pośród nas.

Dzień Ofiarowania Pańskiego to także okazja, by podziękować tym wszystkim, którzy odpowiedzieli na zaproszenie Chrystusa do życia konsekrowanego. Uczestnicząc w jutrzejszych Mszach świętych, możemy wesprzeć materialnie osoby w zakonach kontemplacyjnych, które nieustanną modlitwą wspierają duchowo Kościół i każdego z nas.

Nadchodzący tydzień jest bogaty we wspomnienia związane z tradycyjną pobożnością. Pojutrze będziemy wspominać św. Błażeja, biskupa. Przez jego wstawiennictwo otrzymujemy błogosławieństwo, które ma nas chronić przed chorobami gardła. W czwartek zaś przypada wspomnienie św. Agaty. W tym dniu Kościół poświęca chleb i wodę, które mają chronić domostwa przed pożarem i piorunami. Niech ta pobożność, która kształtowała wiarę naszych przodków, pomoże i nam wzrastać w relacji z Bogiem.

Wraz ze świętem Ofiarowania Pańskiego kończy się czas związany z narodzinami Jezusa i Jego dzieciństwem. Uświadamia nam to, że i my powinniśmy wzrastać, kształtując naszą wiarę tak, by stawała się dojrzała. Niech w tym wzrastaniu umacnia nas Boże błogosławieństwo.

1. Irek

Moi Kochani,

W Liście Apostolskim „Aperuit illis” z 30 września 2019 roku, ustanawiającym III Niedzielę Zwykłą jako Niedzielę Słowa Bożego papież Franciszek między innymi napisał: „Ciągłe czytanie Pisma Świętego i uczestnictwo w Eucharystii pozwalają rozpoznać osoby należące do siebie nawzajem. Jako chrześcijanie jesteśmy jednym ludem kroczącym w historii, jesteśmy silni obecnością Pana pośród nas, który do nas przemawia i nas karmi. Dzień poświęcony Biblii nie powinien być „raz w roku”, ale w każdym dniu roku, ponieważ musimy pilnie stać się bliscy Pismu Świętemu oraz Zmartwychwstałemu, który nigdy nie przestaje dzielić się Słowem i Chlebem we wspólnocie wierzących. W tym celu musimy wejść w bliską relację z Pismem Świętym, w przeciwnym razie nasze serce pozostanie zimne, a oczy zamknięte, dotknięte niezliczonymi formami ślepoty.”

 Ojciec Św. chciał nam przypomnieć jakim skarbem dla nas jest Słowo Boże – Pismo Święte. Jak wiele nam daje by poznać Jezusa Chrystusa, a przez to by poznać Boga Ojca i jego plan dla nas.

Św. Hieronim powiedział, że nie można mówić, że zna się Chrystusa jeśli nie zna się, to znaczy jeśli nie czyta się Pisma Świętego. Dziś nie tylko Biblia w wersji książkowej jest łatwo dostępna, ale mamy także wiele aplikacji, które pomagają w czytaniu i w zrozumieniu Pisma Św. Niech codzienne spotkanie ze Słowem Bożym stanie się dla każdego z nas rytuałem, bez którego dzień staje się jakby uboższy. Możemy też czytać i rozważać Pismo Św. wspólnie – rodzinnie, małżeńsko… Sposobów jest wiele, wystarczy chcieć.

Chciałbym podziękować za tę piękną i prostą inicjatywę losowania sobie cytatów biblijnych. Dla wielu z Was stało się to niedzielnym rytuałem by wyjść po Mszy Św. z kościoła z cytatem na drogę. Wielu z Was już poświadczyło, że ten prosty gest pomógł, a wylosowany cytat wskazał drogę.

Niech Niedziela Słowa Bożego, pozwoli nam zacieśnić więź z Chrystusem i da nam impuls do codziennego spotykania się z Nim w Piśmie Świętym. Nic nie tracimy a możemy wiele zyskać

Niech umacnia nas Boże Błogosławieństwo. Pięknej Bożej niedzieli i tygodnia obfitego w łaski Boże…

Ks. Irek

Moi Kochani,

            Rozpoczyna się dzisiaj Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Hasłem tego roku są słowa zaczerpnięte z Listu Św. Pawła do Efezjan : Jedno ciało. Jeden Duch. Jedna nadzieja(por. Ef 4,4). W materiałach, które zostały przygotowane na tę okazję możemy przeczytać : „List do Efezjan 4,1 podkreśla wagę prowadzenia życia godnego powołania, „które otrzymaliście', nierozerwalnie związanego z jednością wspólnoty chrześcijańskiej. W podzielonym społeczeństwie Ewangelia wzywa wierzących do przezwyciężania barier i wspierania pojednania. Postępując zgodnie z tym powołaniem, nie tylko realizujemy nauki Chrystusa, ale także przyczyniamy się do budowania jedności i wzrostu Ciała Chrystusa. Rozpoznanie i przyjęcie tego powołania jest niezbędne do przeżywania istoty wspólnotowego życia chrześcijańskiego i pielęgnowania harmonijnych, wspierających relacji.”

            Relacja z drugim człowiekiem opiera się na relacji z Bogiem, a o relacji z Bogiem mówił w czasie ostatniej katechezy 14 stycznia papież Leon XIV : „W takiej perspektywie, pierwszą postawą, którą należy pielęgnować, jest słuchanie, aby Słowo Boże mogło przeniknąć nasze umysły i nasze serca. Jednocześnie jesteśmy wezwani do rozmowy z Bogiem – nie po to, aby przekazać Mu to, co On już zna, ale aby objawić siebie nam samym. Stąd wynika potrzeba modlitwy, w której jesteśmy wezwani do przeżywania i pielęgnowania przyjaźni z Panem. Dokonuje się to przede wszystkim w modlitwie liturgicznej i wspólnotowej, gdzie to nie my decydujemy, czego słuchać ze Słowa Bożego, ale to On sam przemawia do nas poprzez Kościół. Ponadto realizuje się to w modlitwie osobistej, która ma miejsce w głębi serca i umysłu. W ciągu dnia i tygodnia chrześcijanina nie może zabraknąć czasu poświęconego na modlitwę, medytację i refleksję. Tylko wtedy, gdy rozmawiamy z Bogiem, możemy również mówić o Nim. Nasze doświadczenie podpowiada nam, że przyjaźnie mogą się rozpaść z powodu jakiegoś gwałtownego zerwania lub serii codziennych zaniedbań, które osłabiają relację, aż do jej utracenia. Jeśli Jezus wzywa nas, abyśmy byli przyjaciółmi, postarajmy się nie pozostawić tego apelu bez odpowiedzi. Przyjmijmy go, zadbajmy o tę relację, a odkryjemy, że właśnie przyjaźń z Bogiem jest naszym zbawieniem.

Dbajmy o relację z Bogiem, to pozwala nam na właściwie przeżywać relację z drugim człowiekiem i z samym sobą. A tak umocnieni możemy budować jedność…

Niech umacnia nas Boże Błogosławieństwo. Abyśmy byli jedno…

Ks. Irek

11.01. 2026

Moi Kochani,

Przeżywamy dziś Święto Chrztu Pańskiego. Wpatrujemy się w scenę chrztu Jezusa i po raz kolejny jesteśmy zafascynowani tym wydarzeniem. W szczególności zapadają w serce słowa Ojca : „Ty jesteś mój Syn umiłowany w Tobie mam upodobanie”. Co więcej te słowa Bóg Ojciec wypowiada w trakcie każdego chrztu. Przypomina ochrzczonemu, że ma w nim upodobanie albo jak mówi inne tłumaczenie, że jest radością. Tak moi drodzy, jesteśmy dziećmi umiłowanymi Boga Ojca, On w nas ma swoje źródło radości. Chrzest potwierdza tę wielką miłość Boga do człowieka i pozwala łatwiej ją dostrzec i lepiej wykorzystać. Niestety grzech sprawia, że trudniej nam dostrzec obecność Boga, Jego Miłość, czasem ten obraz staje się mglisty, mało przejrzysty. Grzech sprawia, że zapominamy o godności Dziecka Bożego, nie tylko swojej, ale i drugiego człowieka.

Niedziela Chrztu Pańskiego jest też dla nas okazją by podziękować Bogu za ten sakrament, by wyrazić wdzięczność po przez modlitwę Rodzicom, którzy poprosili Kościół o chrzest. Wyrazić wdzięczność także kapłanom, którzy tego sakramentu nam udzielili. Wyrazić wdzięczność Rodzicom Chrzestnym, że zgodzili się by nam towarzyszyć na ścieżkach wiary.

Chciałbym w tym miejscu wrócić jeszcze do Uroczystości Objawienia Pańskiego, którą w naszej parafii przeżyliśmy bardzo aktywnie. Dziękuję ekipie ze Świetlicy Św. Elżbiety za przepiękne jasełka, które przypomniały nam, że anioły są wśród nas i , że przez dobro sami stajemy się aniołami. Dziękuję naszemu Chórowi Wawarzyn za poprowadzenie Adoracji przy Żłóbku. Melodie i teksty pomogły nam pogłębić przeżywanie Tajemnicy Narodzenia Boga. Dziękuję także naszym młodym parafianom za przygotowanie i animowanie spotkania kolędowego w Domu Parafialnym. Wspólne śpiewanie kolęd i pastorałek, przy dobrych kawie, herbacie i kołoczu wlała pełno radości w serca uczestników od najmłodszych jeszcze w wózkach po najstarszych naszych seniorów.

            Od jutra w liturgii okres zwykły, który dzięki łasce Pana Boga, którą przyjmiemy i pomnożymy w naszym życiu może być czasem niezwykłym. Czasem Boga w naszej codzienności.

            Niech umacnia nas Boże Błogosławieństwo. I nie zapominajmy – każdy z nas jest Dzieckiem Bożym, w którym On ma upodobanie. Bądźmy więc Radością Pana.

Ks. Irek

04.01.2026

Moi Kochani,

Pozwólcie, że jeszcze raz złożę Wam noworoczne życzenia : Niech Bóg hojnie błogosławi, Maryja wyprasza łaski, święci Patronowie wspomagają, jak najlepszego zdrowia duszy i ciała, byśmy każdego dnia ochotnym sercem realizowali tegoroczne hasło duszpasterskie i byli Uczniami-Misjonarzami.

W swoim orędziu na Światowy Dzień Pokoju – obchodzony 1 stycznia – papież Leon XIV napisał : „Niezależnie od tego, czy mamy dar wiary, czy wydaje nam się, że go nie posiadamy, drodzy bracia i siostry, otwórzmy się na pokój! Przyjmijmy go i uznajmy, zamiast uważać go za daleki i niemożliwy. Pokój jest nie tyle celem, co obecnością i wędrówką. Nawet jeśli spotyka się z oporem zarówno w nas, jak i poza nami, strzeżmy go jak małego płomienia zagrożonego burzą, nie zapominając o imionach i dziejach tych, którzy nam o nim dawali świadectwo. Jest to zasada, która kieruje naszymi wyborami i je determinuje. Nawet w miejscach, gdzie pozostały jedynie gruzy i gdzie rozpacz zdaje się nieunikniona, właśnie dzisiaj znajdujemy tych, którzy nie zapomnieli o pokoju. Tak jak w wieczór Paschy Jezus wszedł do miejsca, gdzie przebywali przerażeni i zniechęceni uczniowie, tak pokój zmartwychwstałego Chrystusa nadal przekracza drzwi i bariery dzięki głosom i twarzom Jego świadków. Jest to dar, który pozwala nie zapominać o dobru, a uznawać je za zwycięskie, wybierać je na nowo i wspólnie.” Dodał także „Na całym świecie pożądane jest, aby „każda wspólnota stawała się «domem pokoju», w którym wrogość uczymy się rozbrajać przez dialog, gdzie praktykuje się sprawiedliwość i pielęgnuje się przebaczenie”. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek, trzeba bowiem, poprzez czujną i twórczą kreatywność duszpasterską, ukazać, że pokój nie jest utopią.”

Niech nasza wspólnota Parafialna będzie „domem pokoju”. W Jezusie Chrystusie wszyscy jesteśmy braćmi, dlatego im bliżej jesteśmy Chrystusa, tym łatwiej nam być tymi, którzy czynią wokół siebie pokój. Zbliżając się do Chrystusa, zbliżamy się do drugiego człowieka, i ta bliskość pomaga i ułatwia dojrzenie w drugiej osobie Bożej obecności, zwłaszcza w osobie, z którą z różnych względów jest nam „nie po drodze”.

Z Nadzieją, Wiarą i Miłością wkraczajmy w Nowy Rok. Niech ten rok będzie dla nas czasem owocnego wykorzystania łask, które Pan Bóg dla nas w 2026 roku przygotował.

Ks. Irek

28.12.20225

Moi Kochani,

Przeżywamy Niedzielę Świętej Rodziny. Myślimy o naszych Rodzinach, z których się wywodzimy, do których przynależymy… Pozwólcie, że parę słów poświęcę naszej Rodzinie Parafialnej.

Chciałbym wyrazić wdzięczność tym wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób zaangażowali się w świąteczne przygotowania i wspólne celebrowanie Bożego Narodzenia:

-Księżom Grzegorzowi i Franciszkowi przede wszystkim za posługę w konfesjonale

-Ekipie sprzątającej kościół i kaplicę,

-Dbającym o czystość szat liturgicznych, obrusów i bielizny kielichowej

-Tym, którzy, przygotowali, wnieśli i udekorowali choinki w kościele, w   kaplicy i na zewnątrz,

-Tym, którzy przygotowali stajenkę,

-Tym, którzy przygotowali i animowali czuwanie przed Pasterką,

-Orkiestrze dętej KWK Pokój – za uświetnienie Mszy Pasterskie

-Tym, którzy przygotowali i aktywnie uczestniczyli w Liturgiach    Bożonarodzeniowych – Kościelnym, Organistom, Szafarzom, Służbie Liturgicznej, Świeckim,

-Ekipie na Probostwie za wspólny świąteczny czas.

-Związkowi Górnośląskiemu za zorganizowanie Wigilii dla Samotnych i Ubogich,

Nie chciałbym nikogo pominąć więc z serca dziękuję WSZYSTKIM za Wspólne Parafialne Rodzinne przeżycie Świąt Narodzenia Pańskiego.

Niech Święta Rodzina wspiera nasze Rodziny, niech będzie dla nas punktem odniesienia w relacjach między nami, członkami Rodziny Parafialnej. I tak jak w centrum Świętej Rodziny swoje miejsce ma Słowo, które stało się Ciałem tak i w naszych Rodzinach by Bóg zawsze był na pierwszym miejscu.

Zapraszam także w noc Sylwestrową o 23.30 na wspólną modlitwę przed, byśmy dziękując za Rok 2025 wypraszali również łaski na cały Nowy 2026 rok.

Owocnego czasu Bożonarodzeniowego, spokojnego zakończenia roku i wejścia z Nadzieją, Wiarą i Miłością w Nowy Rok.

Ks. Irek

21.12

Moi Kochani,

To już IV niedziela Adwentu. Chciałbym serdecznie podziękować za Dar Waszego Serca dla naszych najuboższych parafian. Dzięki Waszej hojności i organizacji Rycerzy Kolumba, mogliśmy dostarczyć 94 paczki. Wam i Rycerzom – Bóg Zapłać.

A wracając do Adwentu – ostatnia prosta. W środę Wigilią rozpoczniemy świętowanie Narodzin Jezusa Chrystusa. Ponad 2000 lat temu, maleńkie miasteczko Betlejem stało się centrum całego świata. To miejsce wybrał Bóg Ojciec na narodziny dla Swego Syna. To tam zaprosił całą ludzkość, ale nie wszyscy przyjęli to zaproszenie. Pasterze, Mędrcy i wielu innych odpowiedzieli pozytywnie na to zaproszenie… i w ich sercach zapaliło się Światło Miłości.

Gdy zbliżają się Święta to zawsze w moim sercu brzmią słowa dziecięcej adwentowej piosenki, którą jako małe dziecko śpiewałem na Roratach:

Przyjdź do mnie mały Jezusiku, Mieszkać w dziecięcym pokoiku.

W lalczynym łóżku Cię ułożę. Będziesz miał ciepło, mały Boże.

Lalka Ci miejsca ustąpiła, teraz się pięknie ukłoniła.

A nawet wielki groźny lew, w kornym pokłonie spuścił łeb.

Pieska uwiążę, by nie szczekał, pajac ukłoni się z daleka.

A miś na straży stanie z boku, by nikt nie zrobił krzywdy Bogu.

A jeszcze lepiej, mały Boże, w serduszku moim Cię ułożę.

Będziesz cieplutkie miał mieszkanie. Przyjdź tylko do mnie mały Panie.

            Może ktoś uzna te słowa za bardzo infantylne, ale przecież oddają sens tego co będziemy przeżywać za kilka dni. Bóg wybrał nie tylko Betlejem ale także ludzkie serce, jako miejsce zamieszkania. Zaprośmy Go. On zawsze pozytywnie odpowiada na nasze zaproszenie. Dajmy Mu zapalić Światło jego Miłości w naszych sercach. Niech to Światło rozpali, rozgrzeje nasze serca, nasze życie. A płonące w naszych sercach Światło Miłości, niech rozświetla innym drogę, która pozwoli im zaprosić Boga także do ich serc.

            Wykorzystajmy adwentowe dni, które nam pozostały, aby jak najlepiej przygotować się do przeżywania Tajemnicy Narodzenia. Nie zapomnijmy o niczym, ale przede wszystkim nie zapomnijmy o Jezusie. To ON jest NAJWAŻNIEJSZY

Owocnego końca Adwentu, Radości w sercu oraz wytrwałości i wierności w realizacji adwentowych postanowień.

Ks. Irek

14.12.2025

Moi Kochani,

Przeżywamy III Niedzielę Adwentu – niedzielę Gaudete, czyli niedzielę Radości. Przyczyną tej Radości jest przede wszystkim fakt, że Jezus Chrystus przyszedł na świat by nas zbawić i tę prawdę będziemy już wkrótce celebrować w Uroczystość Narodzenia Pańskiego. Przyczyna tej Radości jest w tym, że Chrystus wciąż do nas przychodzi i że możemy Go przyjąć pod dach naszego serca, naszego życia. On chce być z nami. Pamiętajmy, że Radość, która pochodzi od Boga nie jest uwarunkowana ani pogodą, ani sytuacją geopolityczną czy ekonomiczną, ani nawet stanem zdrowia. Boża Radość to świadomość, że Bóg mnie Kocha i chce mi towarzyszyć na ścieżkach mojego życia.

My tu i teraz mamy powody do radości. Radością dla naszej wspólnoty parafialnej jest przybycie do nas księdza Franciszka Pawlasa, którego ks. Abp Andrzej posłał by wspomógł duszpasterstwo. Serdecznie witamy ks. Franciszka, niech ten wspólny czas będzie owocny i dla nas i dla niego.

Kolejny powód do Radości jest taki, że w ubiegłą niedzielę zebraliśmy 2923,20 zł na wsparcie Kościoła na Wschodzie – serdecznie Wam za to dziękuję

Jeszcze jednym powodem do Radości jest obecność Dzieci, Młodzieży i Dorosłych na codziennych Roratach o 6h30. A do tego trzeba dodać, że bardzo wielu przychodzi z lampionami. Mam nadzieję, że sił i motywacji nie braknie by wytrwać do końca, a może od poniedziałku będzie nas więcej …

Tydzień temu w sobotę papież Leon XIV w czasie swojej katechezy powiedział o Adwencie : „To oczekiwanie nie jest bierne. Narodziny Jezusa ukazują nam bowiem Boga, który angażuje: Maryja, Józef, pasterze, Symeon, Anna, a później Jan Chrzciciel, uczniowie i wszyscy, którzy spotykają Pana, są zaangażowani, są wezwani do uczestnictwa. To wielki zaszczyt, przyprawiający wręcz o zawrót głowy! Bóg angażuje nas w swoją historię, w swoje marzenia. Zatem mieć nadzieję to uczestniczyć. Motto Jubileuszu „Pielgrzymi nadziei” nie jest sloganem, który za miesiąc przeminie! Jest to program życia: „pielgrzymi nadziei” to znaczy ludzie, którzy idą i oczekują, ale nie z założonymi rękami, lecz uczestnicząc.(…) Odpowiedzmy sobie na pytanie: czy uczestniczę w jakiejś dobrej inicjatywie, która angażuje moje talenty? Czy, kiedy wykonuję jakąś posługę, mam przed oczyma perspektywę i atmosferę królestwa Bożego? Czy też robię to narzekając, skarżąc się, że wszystko idzie źle? Uśmiech na ustach jest znakiem obecności w nas łaski. Mieć nadzieję to uczestniczyć: to dar, który ofiaruje nam Bóg. Nikt nie zbawia świata samodzielnie. Nawet Bóg nie chce go zbawiać sam: choć On mógłby tak uczynić, ale nie chce, ponieważ [działać] wspólnie jest lepiej. Uczestniczenie pozwala nam wyrazić siebie i sprawia, że to, co będziemy na zawsze kontemplować staje się bardziej nasze, gdy Jezus ostatecznie powróci.”

Owocnego czasu Adwentu, Radości w sercu oraz wytrwałości i wierności w realizacji adwentowych postanowień.

Ks. Irek

Pierwszy tydzień Adwentu za nami, a co za tym idzie pierwszy tydzień Rorat także. Serdecznie gratuluje tym, którzy każdego ranka od poniedziałku do piątku o 6.30 przychodzili na Roraty ( w szczególności tym, którzy przynosili lampiony ). Serdecznie zapraszam by kontynuować ten wysiłek w nowym tygodniu. Serdecznie zapraszam by dołączyć do naszego grona – odwagi. Wiem, że stanowi to pewien wysiłek, ale przecież czas Adwentu to nie czas czekania z założonymi rękoma, bierne oczekiwanie. Czas Adwentu to czuwanie aktywne, to pokazanie Chrystusowi, że czekamy na Niego. Towarzyszy nam hasło „Zapal Światło Miłości” Rozważania związane są z adhortacją ‘Evangelii nuntiandi’ papieża Św. Pawła VI. Dokument ten został opublikowany 8 grudnia 1975 roku, a Ojciec Św. poruszył w nim temat Ewangelizacji w świecie współczesnym. Dokument, który mimo 50 lat nie stracił nic na aktualności. Serdecznie zachęcam do lektury.

Czas Adwentu to także czas przygotowania do pięknego przeżycia Świąt Bożego Narodzenia. Kupujemy prezenty, przygotowujemy i dekorujemy nasze domy. Niektórzy już upiekli świąteczne pierniki. Gromadzi się produkty na świąteczne potrawy. Byśmy jednak nie zapomnieli przygotować przede wszystkim naszych serc. Codziennie, pół godziny, przed każdą Mszą św. – także przed Roratami – jest okazja do spowiedzi. Ta okazja jest także w każdą sobotę od 17. Jeszcze raz bardzo gorąco proszę by nie zostawiać spowiedzi na ostatni moment, także na ostatni moment przed Mszą Św. – spowiedź kończymy na 5 minut przed Mszą, by kapłan mógł się do niej przygotować.

2 grudnia w czasie Mszy Św. w Bejrucie na zakończenie swojej pielgrzymki papież Leon IV w homilii powiedział (nawiązując do słów Jezusa z  Ewangelii dnia) „Jest to wskazówka również dla nas, abyśmy potrafili dostrzec maleńki pączek, który wyrasta i rośnie nawet w bolesnej historii. Małe światełka, które świecą w nocy, małe gałązki, które wyrastają, małe nasiona zasiane w jałowym ogrodzie tej historycznej epoki – my również możemy je dostrzec, także tutaj, właśnie dzisiaj. Myślę o waszej prostej i autentycznej wierze, zakorzenionej w waszych rodzinach i karmionej przez chrześcijańskie szkoły; myślę o nieustannej pracy parafii, zgromadzeń i ruchów, odpowiadających na pytania i potrzeby ludzi; myślę o wielu kapłanach i zakonnikach, którzy poświęcają się swojej misji pomimo wielu trudności; myślę o świeckich zaangażowanych w działalność charytatywną i promowanie Ewangelii w społeczeństwie. Za te światła, które z trudem próbują rozjaśnić ciemność nocy, za te małe i niewidoczne gałązki, które jednak dają nadzieję na przyszłość, musimy dziś powiedzieć, tak jak Jezus: „Wysławiamy Cię, Ojcze!”. Dziękujemy Ci, że jesteś z nami i nie pozwalasz nam się zachwiać.”  Myślę że te słowa możemy przyjąć jako skierowane także do nas tu i teraz

Owocnego czasu Adwentu, wytrwałości i wierności w realizacji adwentowych postanowień.

Ks. Irek

Moi Kochani,

Dziś rozpoczynamy nowy rok liturgiczny. Pierwszym okresem liturgicznym jest czas Adwentu, czas oczekiwania. Ale Adwent to także czas, który przypomina nam o potrzebie bycia gotowym na spotkanie z Panem. Ta gotowość to nie jest coś co jest dane raz na zawsze, gotowość to aktywność, to życie.

W ostatnią środę na audiencji papież Leon XIV powiedział miedzy innymi : „Można powiedzieć, że pytanie o życie jest jedną z najgłębszych kwestii ludzkiego serca. Zaistnieliśmy, nie czyniąc nic, aby o tym zdecydować. Z tego oczywistego faktu wynikają pytania wszystkich czasów: kim jesteśmy? Skąd pochodzimy? Dokąd zmierzamy? Jaki jest ostateczny sens całej tej podróży? Życie domaga się bowiem sensu, kierunku, nadziei. A nadzieja działa jak głęboki impuls, który pozwala nam iść mimo trudności, nie poddawać się w trudach podróży, daje nam pewność, że pielgrzymka istnienia prowadzi nas do domu. Bez nadziei życie może wydawać się przerywnikiem między dwiema wiecznymi nocami, krótką przerwą między tym, co było przed, a tym, co będzie po naszym przejściu przez ziemię. Pokładać nadzieję w życiu oznacza natomiast zakosztować celu, wierzyć w to, czego jeszcze nie widzimy i nie dotykamy, zaufać i powierzyć się miłości Ojca, który nas stworzył, ponieważ zapragnął nas z miłości i chce, abyśmy byli szczęśliwi. Najmilsi, na świecie panuje rozpowszechniona choroba braku zaufania do życia. Tak, jakbyśmy pogodzili się ze złym losem, z rezygnacją. Istnieje niebezpieczeństwo, że życie nie będzie już darowaną możliwością, lecz niewiadomą, niemal zagrożeniem, przed którym należy się chronić, aby nie doznać rozczarowania. Dlatego pilnym wezwaniem jest dziś odwaga życia i rodzenia życia, świadczenia, że Bóg par excellence jest „miłującym życie”, jak stwierdza Księga Mądrości (11, 26)”.

Hasło, które będzie nam towarzyszyć w Adwencie brzmi: „Zapal Światło Miłości”. Niech ten rozpoczynający się Adwent pomoże nam zapalić światło Miłości, najpierw w naszych sercach. A jeśli nasze serca przepełnione są bożym Światłem, przepełnione Miłością, to wtedy możemy pomagać innym jako uczniowie-misjonarze (Ogólnokrajowe hasło roczne). Po prostu przeżyjmy dobrze ten czas, który proponuje nam Kościół. Niech to nie będzie jakieś odhaczenie tradycji, ale wejście w Misterium Boga, który daje Życie, który przyszedł na świat aby nam pokazać, jak z życia – daru od Pana Boga - korzystać by przynosiło owoce…

Owocnego czasu Adwentu, wytrwałości i wierności w realizacji adwentowych postanowień.

ks. Irek

,23.11.2025

Moi Kochani,

Jeszcze raz zaczynam od podziękowań. W ubiegłą niedzielę przekazaliście na rzecz potrzebujących Dzieci w naszym mieście 9254,44zł. Do tego dodajmy 3800 zł, które wpłynęły bezpośrednio na konto. Dzięki Wam nasi Rycerze Kolumba mogli zakupić rzeczy dla 150 Dzieci. Serdeczne DZIĘKI. Dziękuję również Rycerzom za zaangażowanie w logistykę całej akcji.

W miniony piątek swoje święto patronalne przeżywała wirecka Służba Liturgiczna. Najpierw uroczysta Msza Św., a po niej rodzinne spotkanie przy stole w naszej parafialnej kawiarence. W trakcie Mszy Św. jeden z kandydatów został przyjęty do grona ministrantów, trzech chłopców zostało oficjalnie przyjętych na kandydatów, a wszyscy zgromadzeni ministranci, młodsi i starsi, odnowili ministranckie przyrzeczenia. Naszej Służbie Liturgicznej życzymy by jak najgorliwiej wypełniała powierzoną sobie misję. A może któryś z chłopców chce dołączyć do tego grona?? Zapraszamy.

Nasz chór parafialny „Wawrzyn” dziś powierza się św. Cecylii, patronce muzyki sakralnej. Dziękujemy za modlitwę śpiewem i życzymy naszym Chórzystom a także Organistom i Kantorom by zawsze śpiewali i grali na chwałę Pana.

Dziś przeżywamy także w ramach diecezji Światowy Dzień Młodzieży i to po raz 40. Ojciec Św. Leon XIV wystosował z tej okazji orędzie do Młodych z wymownym tytułem : „Wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną” (J 15, 27). Napisał m.in. : Świadectwo chrześcijańskie rodzi się z przyjaźni z Panem, ukrzyżowanym i zmartwychwstałym dla zbawienia wszystkich. Nie należy go mylić z propagandą ideologiczną, lecz jest ono prawdziwym źródłem przemiany wewnętrznej i społecznej wrażliwości. Jezus zechciał nazwać „przyjaciółmi” uczniów, którym dał poznać królestwo Boże i poprosił, żeby z Nim pozostali, aby tworzyli Jego wspólnotę i aby posłać ich do głoszenia Ewangelii (por. J 15, 15.27). Kiedy więc Jezus mówi do nas: „Dawajcie świadectwo”, zapewnia nas, że traktuje nas jako swoich przyjaciół. Tylko On w pełni wie, kim jesteśmy i dlaczego tu jesteśmy: zna serca was, młodych, wasze poruszenie wobec dyskryminacji i niesprawiedliwości, wasze pragnienie prawdy i piękna, radości i pokoju; ze swoją przyjaźnią słucha was, motywuje i prowadzi, wzywając każdego do nowego życia.” Zachęcam wszystkich, nie tylko młodych, do lektury tego orędzia.

Kończy się powoli rok liturgiczny, dziś jego ostatnia niedziela, poświęcona Chrystusowi Królowi. Dzisiejsza Ewangelia mówi o ostatnich chwilach życia na ziemi Jezusa i „rzucie na taśmę” wykonanym przez jednego z łotrów ukrzyżowanych wraz z Chrystusem. Taj jak jemu tak i każdemu z nas, Jezus chce powiedzieć : „będziesz ze Mną w Raju”. Miejmy odwagę jak ów Łotr zwrócić się w stronę Chrystusa. Bo tylko ON, Król Wszechświata nadaje naszemu życiu sens, choćby w ostatnim jego momencie.

Od przyszłej soboty rozpoczynamy odwiedziny duszpasterskie, niech ten czas spotkań i wspólnej modlitwy, będzie dla nas wszystkich czasem ŁASKI.

Radości i Miłości na ostatni tydzień roku liturgicznego.

Ks. Irek

16.11.2025

Moi Kochani,

Po raz kolejny chciałbym Wam podziękować za Waszą hojność. W minioną niedzielę złożyliście na Fundację Papieską „Kościół w Potrzebie” ofiarę w wysokości 3749,90 zł. Bóg Zapłać.

W minioną środę na audiencji papież Leon XIV poruszył temat braterstwa. Powiedział m.in.: „Braterstwo rodzi się z ludzkiej natury. Jesteśmy zdolni do nawiązywania relacji i, jeśli tego chcemy, potrafimy budować między sobą autentyczne więzi. Bez relacji, które od początku naszego życia nas wspierają i ubogacają, nie moglibyśmy przetrwać, wzrastać, uczyć się. (...) Jeśli skupiamy się na sobie samych, grozi nam choroba samotności, a także narcyzm, który sprawia, że ktoś przejmuje się innymi tylko ze względu na własne korzyści. Inny człowiek staje się wtedy kimś, od kogo można coś wziąć, bez naszej prawdziwej gotowości do dawania, do poświęcania się. (...) Słowo «brat» wywodzi się ze starożytnego rdzenia, który oznacza: zaopiekować się, okazywać troskę, wspierać i utrzymywać. W odniesieniu do każdej osoby ludzkiej staje się ono wezwaniem i zaproszeniem.”

Przywołując braterstwo jako zaopiekowanie się, okazanie troski czy wspieranie, chciałbym jeszcze raz zwrócić się z apelem o to, by podzielić się po bratersku ze wspólnotą parafialną swoim czasem, zdolnościami, kompetencjami. Z serca dziękuję tym, którzy na co dzień starają się, by Parafia jako struktura i miejsce funkcjonowała jak najlepiej. Przydałoby się jednak wsparcie. Przypominam, że nawet niewielki wkład może okazać się bardzo wielką pomocą. Boimy się zaangażowania, boimy się, że będzie to za trudne, zajmie zbyt wiele czasu. Czasem myślimy, że nie podołamy, że się nie nadajemy. A wystarczy po prostu zrobić ten krok… Może to jest właśnie ten moment, ten czas. Odwagi! Kilka propozycji, które są cały czas aktualne: poszukujemy kogoś, kto wzmocniłby ekipę kościelnych czy wziąłby dyżur kancelaryjny. Ale tych miejsc, gdzie można wesprzeć aktualną ekipę, jest dużo więcej. Wystarczy się rozejrzeć, porozmawiać. Kochani Parafianie, jestem przekonany, że jak zajrzycie do swoich serc, to znajdziecie tam te pokłady, które drzemią i czekają, by być wykorzystane.

Już wkrótce rozpoczną się odwiedziny duszpasterskie – czas wspólnej modlitwy i rozmowy. Cieszymy się z Księdzem Grzegorzem na te spotkania. Mamy nadzieję, że będzie to owocny czas. Na kolejny tydzień, na to, co przed nami, życzę Wam wielu sił i radości.

Ks. Irek

9.11.2025

Moi Kochani,

Skończyła się oktawa Wszystkich Świętych. Dziękuję serdecznie wszystkim Dzieciakom, które przebrały się za swoich ulubionych Świętych, oraz tym, którzy pomogli im przygotować stroje. Dziękuję także za wspólną modlitwę za naszych Zmarłych – zarówno w kościele, jak i na cmentarzach.

Dziś przeżywamy święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, która jest katedrą biskupa Rzymu – Matką wszystkich Kościołów. Jest to dla nas okazja, by nie tylko w modlitwie wesprzeć aktualnego biskupa Rzymu, Papieża Leona XIV, ale także by zapytać siebie, na ile śledzimy to, czego Ojciec Święty nas naucza.

W przyszłą niedzielę będziemy przeżywać Światowy Dzień Ubogich. Z tej okazji Ojciec Święty wystosował orędzie, w którym pisze do nas:

„Ubogi może stać się świadkiem silnej i niezawodnej nadziei, właśnie dlatego, że jest ona wyznawana w niepewnych warunkach życia, pełnych niedostatków, kruchości i marginalizacji. On nie liczy na bezpieczeństwo, jakie daje władza i posiadanie; wręcz przeciwnie – cierpi z ich powodu i często pada ich ofiarą. Jego nadzieja może spocząć jedynie gdzie indziej. Uznając, że Bóg jest naszą pierwszą i jedyną nadzieją, również my przechodzimy od nadziei ulotnych do nadziei trwałej. W obliczu pragnienia, aby Bóg był naszym towarzyszem w drodze, bogactwa tracą na znaczeniu, ponieważ odkrywamy prawdziwy skarb, którego naprawdę potrzebujemy. Wyraźnie i mocno rezonują słowa, którymi Pan Jezus napominał swoich uczniów: Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną. Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną (Mt 6, 19–20).

Ubodzy nie są dla Kościoła kwestią poboczną, odwracającą uwagę, ale najbardziej umiłowanymi braćmi i siostrami, ponieważ każdy z nich – swoim istnieniem, a także słowami i mądrością, której jest nośnikiem – skłania do namacalnego dotknięcia prawdy Ewangelii. Zatem Światowy Dzień Ubogich ma na celu przypomnienie naszym wspólnotom, że ubodzy są w centrum całej działalności duszpasterskiej. Nie tylko w jej wymiarze charytatywnym, ale również w tym, co Kościół celebruje i głosi. Bóg przyjął ich ubóstwo, aby uczynić nas bogatymi poprzez ich głosy, ich historie, ich twarze. Wszystkie formy ubóstwa, bez wyjątku, są wezwaniem do konkretnego życia Ewangelią i dawania skutecznych znaków nadziei.”

Dziś i za tydzień możemy w konkretny, materialny sposób wesprzeć tych, którzy tego wsparcia potrzebują. Dziś mamy okazję wesprzeć dzieło papieskie – Fundację „Kościół w Potrzebie”, a za tydzień – akcję lokalną prowadzoną przez Rycerzy Kolumba. Za każdy datek płynący z serca: Bóg zapłać!

Pamiętajmy, że – jak mówi Pismo Święte – „Radosnego dawcę miłuje Bóg” (2 Kor 9,7).Życzę więc nam wszystkim jak najwięcej radości z dawania i obfitości Bożej miłości.

Ks. Irek

2. 11. 2025

Moi Kochani

Pozwólcie, że na początku podziękuję tym wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób włączyli się w październikową modlitwę różańcową, za obecność, za rozważania, za prowadzenie. Myślę, że ten przepiękny bukiet róż, który posłaliśmy w stronę nieba zaowocuje licznymi łaskami w naszej codzienności.

Weekend, który przeżywamy jest bardzo eschatologiczny. Pochylamy się nad tajemnicą śmierci, wspominamy tych, co przeszli już przez bramę śmierci. A ponieważ wierzymy, że Chrystus umarł i zmartwychwstał, wierzymy, że Ci, którzy wraz z nim umarli, w Nim zmartwychpowstaną. I choć po ludzku, zawsze jest jakiś ból, smutek to jednak wiara pozwala nam patrzeć dalej. A dalej to Niebo, to Świętość. Dlatego też przeżywaliśmy w radości uroczystość Wszystkich Świętych, po raz kolejny uświadamiając sobie, że Świętość nie jest czymś odległym, nieosiągalnym.

Wiara w Niebo przypomina nam także o istnieniu Piekła. Tylko Chrystus chroni nas przed Mocami Ciemności, ale by tak było musimy być blisko Chrystusa. Tę bliskość, a także jego moc, daje nam Eucharystia. W dniach 19/10-25/10 odbyło się po raz kolejny tzw. liczenie wiernych. Jeśli popatrzymy na naszą parafię, to w niedzielnej Mszy Św. (a jest ich 6 w naszym kościele) uczestniczyło 1184 osób z czego 638 przyjęło Komunię Św. W Mszy Św. w tygodniu (jest ich 11 w naszym kościele) uczestniczyło średnio ok 45 osób (więcej wieczorem niż rano) a średnio ok. 40 osób przyjmowało Komunię Św. Myślę, że w naszej parafii mamy bardzo wielki margines by poprawić statystyki. Choć nie o statystyki chodzi, ale o świadomość, że tylko z Chrystusem jesteśmy w stanie kroczyć drogą ku Świętości, ku Niebu. Tylko z Nim potrafimy rzeczywiście wybierać DOBRO, tylko On jest gwarantem, że kroczymy drogą Zbawienia.

W Polsce bardzo żywy jest zwyczaj modlitwy za zmarłych (tzw. Zalecki). Wielu z Was już powierzyło zmarłych z Rodzin, Sąsiadów, Znajomych naszej wspólnej modlitwie. Dziś jest jeszcze taka okazja. Za Zmarłych zalecanych będziemy się modlić w tym tygodniu od poniedziałku do soboty o 17.15, w ich intencjach odmówimy każdego dnia Różaniec.

            Od najbliższej soboty (8/11), wraz z Rycerzami Kolumba, będziemy gościć w naszej parafii obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa – kopię obrazu, który znajduje się w kościele Il Gesu w Rzymie. Będzie to dla nas kolejna okazja do wspólnej modlitwy.

I na koniec - Jak mówi jedna z piosenek : Taki duży, taki mały …, taki gruby, taki chudy…, taki ja, taki Ty MOŻE ŚWIĘTYM BYĆ, więc skoro można, to dlaczego nie skorzystać ?

Wszystkim nam życzę, Świętości i Nieba, tylko pamiętajmy to samo nie przychodzi, to zdobywa się krocząc za Chrystusem.

Ks. Irek

26/10/2025

Moi Kochani

Najpierw w imieniu Archidiecezjalnego Domu Hospicyjnego chciałbym Wam podziękować za wsparcie modlitewne i materialne. Wolontariusze zebrali w Naszej parafii 4975,16 zł. Serdeczne Bóg zapłać.

Podczas środowej katechezy, papież Leon XIV powiedział:

Dzisiaj zastanowimy się nad tym, jak zmartwychwstanie Chrystusa może uleczyć jedną z chorób naszych czasów, a mianowicie smutek. Zaborczy i szerzący się smutek towarzyszy wielu osobom w ich codziennym życiu. Jest to uczucie niepewności, czasem głębokiej rozpaczy, które ogarnia wnętrze człowieka i zdaje się przeważać nad wszelkim porywem radości. Smutek odbiera sens i wigor życiu, które staje się jakby podróżą bez kierunku i bez znaczenia. To tak aktualne doświadczenie odsyła nas do słynnego przekazu z Ewangelii Łukasza (24, 13-29) o dwóch uczniach z Emaus. Rozczarowani i zniechęceni opuszczają Jerozolimę, pozostawiając za sobą nadzieje pokładane w Jezusie, który został ukrzyżowany i pogrzebany. W pierwszych słowach epizod ten jawi się jako paradygmat ludzkiego smutku: nie ma już celu, w który pokładano tyle energii, zniszczenie tego, co zdawało się istotą swego życia. Nadzieja zanikła, a serce ogarnęła rozpacz. Wszystko zawaliło się w bardzo krótkim czasie, między piątkiem a sobotą, w dramatycznej sekwencji wydarzeń. (…) „Pan prawdziwie zmartwychwstał” (por. w. 34). W tym przysłówku – prawdziwie – nasza ludzka historia odnajduje swoją pewną przystań.. Jezus nie zmartwychwstał w słowach, lecz w czynach, swoim ciałem, które zachowało znaki męki, odwieczną pieczęć Jego miłości do nas. Zwycięstwo życia nie jest pustym słowem, ale rzeczywistym faktem, konkretem.

Niech nieoczekiwana radość uczniów z Emaus będzie dla nas słodkim przypomnieniem, gdy droga staje się trudna. To Zmartwychwstały radykalnie zmienia perspektywę, budząc nadzieję, która wypełnia pustkę smutku. (…)

            Już w najbliższą sobotę będziemy przeżywać radosne święto Wszystkich Świętych. Świętość to między innymi ukazanie, że wiara w Zmartwychwstałego Chrystusa jest źródłem Radości ale także zaproszeniem do czynienia Dobra.

W pierwszych dniach listopada będziemy mogli w praktyce czynić wiele dobra duchowego, ofiarując nasze modlitwy za zmarłych, zyskując dla nich także odpusty. W sposób szczególny zapraszam do wspólnej modlitwy w sobotę i niedzielę w ramach nieszporów o 15 i procesji na nasze cmentarze. Jeszcze raz serdecznie proszę by nie blokować samochodami dojazdu do kontenerów (zwłaszcza dojazd do kontenera na Starym Cmentarzu od ul. Nowary) – dojazd zablokowany = kontener niewywieziony

Na koniec dziękuję za Waszą obecność na modlitwie różańcowej, tych którzy jeszcze w tym roku nie byli serdecznie Was zapraszam – nic się nie traci a można wiele zyskać. Wspólna modlitwa nas wzajemnie ubogaca. Chrystus w tajemnicy Swego zmartwychwstania niech napełni Nasze serca Radością.

Ks. Irek

19/10/2025

Moi Kochani

Najpierw chciałbym Wam podziękować za wsparcie Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia. Dzięki Waszej hojności nasza parafia wpłaciła 5007 zł. Dziś przeżywamy w Kościele powszechnym Światowy Dzień Misyjny, który rozpoczyna Tydzień Misyjny. Z tej okazji papież Leon XIV, w krótkim orędziu powiedział między innymi : Dnia 19 października, rozważając naszym chrzcielnym powołaniu do bycia „misjonarzami nadziei wśród narodów”, odnowimy nasze serdeczne i radosne zobowiązanie do niesienia Jezusa Chrystusa, naszej Nadziei, aż na krańce ziemi.

Kościół misyjny to ten, który otwiera się na innych, który nie zamyka się w swoim komforcie, to ten, który przeżywając swoją wiarę tu i teraz, myśli o tych, którzy żyją gdzieś indziej. Wpisując się w dynamikę tego tygodnia, serdecznie zapraszam wszystkich na spotkanie z Diakonią Misyjną Ruchu Światło-Życie. Gdzie i kiedy?? Rozpoczniemy o 17.15 w kościele rozważając Różaniec w intencji Misji. Następnie o 18.00 Msza Św., a po niej spotkanie na którym będą świadectwa, opowieści.. i inne … tych, którzy spotkali się z Kościołem w krajach, w których chrześcijaństwo ani nie jest zakorzenione ani nie jest większością. Myślę, że warto poświęcić trochę czasu i przyjść, i chociażby modlitwą wesprzeć Misje.

Za dwa tygodnie, będziemy przeżywać uroczystość Wszystkich Świętych. Przypomnimy sobie, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości, dlatego już dzisiaj serdecznie zapraszamy w sobotę 1 listopada na Mszę Św. o godzinie 11.00 Dzieci przebrane za ulubionego Świętego. ( nie ma żadnej granicy wieku, ani dolnej ani górnej, więc jak Młodzież czy Dorośli też chcą przyjść przebrani za ulubionego świętego, też serdecznie zapraszamy  ?)

Z racji tego Święta jak i Dnia Zadusznego będziemy także odwiedzać nasze cmentarze. Będziemy porządkować groby, pojawi się więcej kwiatów, zniczy… Bardzo proszę by śmieci wrzucać do właściwych pojemników, by nie zostawiać śmieci obok. Płacimy bardzo wysokie rachunki za śmieci i szkoda dopłacać poprzez kary, które mogą być nałożone za złą segregację. Przewidziane są dodatkowe wywozy (dodatkowo płatne), serdecznie proszę by nie blokować samochodami dojazdu do kontenerów (zwłaszcza dojazd do kontenera na Starym Cmentarzu od ul. Nowary) – dojazd zablokowany = kontener niewywieziony

Na koniec powtórzę to co w zeszłym tygodniu. Cieszę się Waszą obecnością na modlitwie różańcowej, a tych, których jeszcze w tym roku nie było na niej, to serdecznie Was zapraszam. Dziękuję także tym, którzy podjęli się prowadzenia modlitwy. Niech ta modlitwa uświęca każdego z nas osobno i wszystkich razem.

Ks. Irek

12/10/2025

Moi Kochani

W tym tygodniu ukazała się pierwsza adhortacja papieża Leona XIV zatytułowana „Dilexi Te/Umiłowałem Cię”. Zachęcam do lektury tego tekstu, w którym papież porusza kwestię miłości do ubogich. W ostatnich punktach adhortacji pisze :

119. Miłość i najgłębsze przekonania należy umacniać, a czyni się to gestami. Pozostawanie w świecie idei i dyskusji, bez osobistych, częstych i szczerych gestów, będzie zniszczeniem naszych najcenniejszych marzeń. Z tego prostego powodu jako chrześcijanie nie rezygnujemy z jałmużny. Jest to gest, który można wykonać na różne sposoby i który możemy spróbować zrealizować najbardziej skuteczną metodą, ale musimy to zrobić. Zawsze lepiej jest uczynić coś, niż nie robić nic. W każdym razie poruszy to nasze serca. Nie będzie to rozwiązaniem problemu ubóstwa w świecie, którego należy szukać rozumem, wytrwałością i zaangażowaniem społecznym. Jednak potrzebujemy praktykować jałmużnę, by dotknąć cierpiącego ciała ubogich.
120. Miłość chrześcijańska pokonuje wszelkie bariery, zbliża oddalonych, łączy obcych, czyni bliskimi nieprzyjaciół, przekracza przepaście po ludzku nie do pokonania, wnika w najskrytsze zakamarki społeczeństwa. Ze swej natury miłość chrześcijańska jest prorocza, dokonuje cudów, nie ma granic: jest dla tego, co niemożliwe. Miłość jest przede wszystkim sposobem pojmowania życia, sposobem jego przeżywania. Otóż Kościół, który nie stawia miłości żadnych granic, który nie zna wrogów, z którymi trzeba walczyć, lecz tylko mężczyzn i kobiety, których należy miłować – to Kościół, którego potrzebuje dziś świat.

Dziś przeżywając kolejny Dzień Papieski możemy wesprzeć Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, za tydzień będziemy mogli wesprzeć Archidiecezjalny Dom Hospicyjny św. Jana Pawła II w Katowicach. Jestem świadomy, że czasem te dodatkowe zbiórki, choć już na stałe zagościły w naszej codzienności, mogą prowokować w nas pytanie : czy nie za dużo tego?? Lecz nie zapominajmy, że mały gest z naszej strony jest częścią składową wielkiego gestu solidarności. Wiem, że nie jesteśmy w stanie wesprzeć wszystkich ( choć modlitwą jest to realne), ale skoro nadarza się okazja aby pomóc przez Fundację młodym  osobom w uzyskaniu lepszego wykształcenia, a chorym z Hospicjum, ulżyć choć odrobinę w cierpieniu, to myślę, że warto. Jest okazja – wykorzystajmy ją.

Cieszę się Waszą obecnością na modlitwie różańcowej, a tych, którzy jeszcze w tym roku nie było na niej, to serdecznie Was zapraszam. Niech ta modlitwa uświęca każdego z nas osobno i wszystkich razem

Ks. Irek

05.10.2025

Moi Kochani

Wczoraj w archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach odbył się ingres naszego nowego Arcypasterza, ks. Abpa Andrzeja Przybylskiego. Wielka radość dla naszego diecezjalnego Kościoła, ale i zadanie dla każdego z nas, by wesprzeć modlitwą naszego Arcypasterza w jego posłudze lokalnemu Kościołowi.

W tym miejscu chciałbym podziękować tym wszystkim Parafianom, którzy tak licznie zgromadzili się na skrzyżowaniach Różyckiego i Kubiny oraz Obrońców Westerplatte i Szyb Andrzeja, by wspólnie odmówić w miejscu publicznym Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Serdecznie dziękuję za Wasze publiczne wyznanie wiary.

W środę rozpoczęliśmy miesiąc październik, miesiąc Różańca Św. Zachęcam do wspólnotowej modlitwy: od wtorku do soboty o 17.15, w niedziele o 16.15, a w poniedziałki o 18.45. Serdecznie dziękuję tym grupom przy parafialnym, które prowadziły w tym tygodniu Różaniec. Są jeszcze wolne terminy, zachęcam więc by w zakrystii się zapisać. Niech wspólna medytacja różańcowych tajemnic wzmocni naszą Wspólnotę parafialną na drodze ku świętości.

Dziś Ruch Światło-Życie przeżywa w naszej parafii rejonowy dzień wspólnoty. Może to każdego z nas zachęcić do refleksji: czy ja się rzeczywiście czuję częścią wspólnoty czy czuje się jako samodzielna jednostka uczestnicząca w życiu parafii? Parafia jest Wspólnotą, a właściwie Wspólnotą Wspólnot, i tak powinniśmy przeżywać naszą Wiarę. Bycie częścią Wspólnoty zobowiązuje, bo oprócz odpowiedzialności za samego siebie, biorę także odpowiedzialność za członków wspólnoty, do której przynależę. Jednak czasem mam wrażenie, że o tym zapominamy. Wspomnę tylko sposób siadania w ławce, tak że nikt inny nie może już do niej wejść. A jeśli chodzi o siadanie w ławkach, to naprawdę zachęcam i zapraszam do siadania jak najbliżej Ołtarza. Jest to trochę deprymujące dla celebransa ( zwłaszcza w tygodniu, ale w niedziele również), że wierni siadają na Mszy Św. w drugiej części, z tyłu kościoła, pozostawiając wielką pustą przestrzeń przed ołtarzem, jakby wymiar wspólnotowy celebracji nie był ważny. Pamiętajmy, że często w takim wypadku celebrans nie słyszy odpowiedzi, a czasem i nie widzi wiernych, bo kryją się za filarami i rusztowaniem. Wiem, że trudno czasem pozbyć się nawyków : „przecież ja tu siadam od lat…, to było zawsze moje miejsce… itd.. Wielokrotnie zapomina się, że owszem od lat, ale przed laty może ktoś siedział przede mną i takiej pustej przestrzeni nie było. Uwierzcie mi, że celebransowi łatwiej się odprawia, gdy widzi z kim celebruje Eucharystię. A przecież Eucharystia to źródło i szczyt życia Kościoła, życia Wspólnoty Kościoła, a liturgia to dzieło całego zgromadzenia.

Twórzmy Wspólnotę, bo jedni za drugich jesteśmy odpowiedzialni, twórzmy Wspólnotę, bo w niej jest siła.

Ks. Irek

28.09.2025

Moi Kochani,

Dziś przeżywamy Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. W swoim orędziu na ten dzień papież Leon XIV napisał między innymi : „Migranci i uchodźcy przypominają Kościołowi o jego wymiarze pielgrzymim, nieustannie dążącym do osiągnięcia ostatecznej ojczyzny, podtrzymywanym przez nadzieję, która jest cnotą teologalną. Za każdym razem, gdy Kościół ulega pokusie „osiedlenia się” i przestaje być civitas peregrina – ludem Bożym pielgrzymującym ku ojczyźnie niebieskiej (por. Augustyn, O Państwie Bożym, Księga XIV-XVI), przestaje być „w świecie” i staje się „ze świata” (por. J 15, 19). Jest to pokusa obecna już w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich, do tego stopnia, że Apostoł Paweł musi przypomnieć Kościołowi w Filippi, iż „nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone, w podobne do swego chwalebnego ciała tą mocą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować” (Flp 3, 20-21)”.

Tak, jesteśmy tu pielgrzymami, tak nasza ojczyzna jest w Niebie. Przypominają nam o tym, także cmentarze rozsiane po całym świecie. To tam nasze doczesne szczątki oczekują zmartwychwstania ciał na końcu czasów, by złączyć się z duszą nieśmiertelną. Za miesiąc, na początku listopada, będziemy w sposób szczególny przeżywać tę prawdę naszej wiary. Cmentarz jest szczególnym miejscem gdzie krzyżuje się życie doczesne z życiem wiecznym – chciałoby się rzec używając współczesnej terminologii, że jest to swoistego rodzaju centrum przesiadkowe. Naszym wspólnym obowiązkiem jest dbanie o to miejsce. Zdecydowana większość to czyni, za co z serca dziękuję. Zdarzają się jednak sytuacje, że sprzątając swoje groby zostawia się nieporządek u sąsiadów. Zdarzają się sytuacje, że śmieci nie trafiają do kontenerów, lecz są pozostawione a wręcz porozrzucane obok. Zdarzają się sytuacje, że kontenery cmentarne używane są jako śmietniki dla prywatnych gospodarstw domowych. Razem dbajmy by nasze cmentarze były godnym miejscem doczesnego spoczynku.

W środę rozpoczynamy miesiąc październik, miesiąc Różańca Św. W naszej parafii mamy zwyczaj całorocznego odmawiania Różańca w tygodniu o godz. 7.45. Dziękuję serdecznie Paniom, które prowadzą tę modlitwę każdego dnia. W październiku zachęcam do wspólnej modlitwy także o 17.15. W niedziele będziemy się modlić o 16.15, a w poniedziałki o 18.45 a być dać także możliwość wspólnej modlitwy tym, którzy wcześniej w ciągu dnia nie mogą. Różańce będą prowadzone przez członków nasz grup przy parafialnych, tym którzy już się zapisali do prowadzenia serdecznie dziękuję.

Niech wspólna medytacja różańcowych tajemnic wzmocni naszą Wspólnotę parafialną na drodze ku świętości.

Ks. Irek

21.09.2025

Moi Kochani, 

Dziś przeżywamy Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Orędzie na ten dzień wystosował jeszcze papież Franciszek. Na koniec orędzia napisał : „Nie zapominajmy o sercu. Drodzy bracia i siostry, w obliczu oszałamiających osiągnięć techniki, zachęcam was do troski o swoje serce, to znaczy o swoje życie wewnętrzne.

 Co to oznacza? Zostawię wam kilka wskazówek.

 Bądźcie łagodni i nigdy nie zapominajcie o obliczu drugiego człowieka;(…) Nie pozwólcie, aby waszym przekazem kierowały reakcje instynktowne. Zawsze siejcie nadzieję, nawet jeśli jest to trudne, nawet jeśli to kosztuje, nawet jeśli wydaje się, że nie przynosi owoców. Starajcie się używać przekazu, który potrafiłby uleczyć rany naszego człowieczeństwa. Uczyńcie przestrzeń dla zaufania serca, które, jak wątły, ale odporny kwiat, nie poddaje się zawieruchom życiowym, lecz kwitnie i rośnie w najbardziej nieoczekiwanych miejscach(…) Trzeba być świadkami i promotorami komunikacji bez wrogości, która szerzy kulturę troski, buduje mosty i przenika widzialne i niewidzialne mury naszych czasów. Opowiadać historie przesiąknięte nadzieją, biorąc sobie do serca nasz wspólny los i pisząc razem historię naszej przyszłości.”

Niech te słowa papieskiego orędzia pomogą i nam, na naszym parafialnym poziomie. Niech nie brakuje między nami komunikacji opartej na Miłości, Prawdzie i Zaufaniu. Dzielmy się tym co nas raduje, ale także tym co nas zasmuca lub boli. Dziękujmy, prośmy a jak i trzeba przepraszajmy. Tylko komunikacja burzy mury i konstruuje mosty.

Pozwólcie, że zwrócę uwagę na mały acz ważny szczegół. Dziś telefon służy do wielu rzeczy, znajdują się w nim liczne aplikacje, również takie, które są związane z Wiarą, Kościołem… Zanim popatrzymy z byka na kogoś , kto w kościele używa telefony, pomyślmy czy dana osoba nie używa go do modlitwy (słabo słyszący często używają telefonu w czasie Mszy Św. by śledzić Liturgię Słowa). Ale jeśli widzimy, że ktoś używa do zabawy, czy rozmowy w kościele, nie bójmy się reagować, przypominając, że kościół nie jest do tego właściwym miejscem.

Na ostatni tydzień września, na początek jesieni, życzę Wam wielu łask Bożych

Ks. Irek

14.09.2025

Dziś przeżywamy Święto Podwyższenia Krzyża Świętego, w sposób szczególny wpatrujemy się w Krzyż Chrystusa. Jezus wielokrotnie mówił, że tylko biorąc swój krzyż na swoje ramiona możemy iść za nim, być Jego uczniami i Go naśladować.

Czasem (może zbyt często) krzyż kojarzy nam się tylko z niedogodnościami, z trudem, z cierpieniem. Chrystus jednak przypomina nam, ze naśladowanie Go, to także wytrwałość, podążanie za dobrem, a przede wszystkim nabieranie sił na modlitwie.

Mamy w naszej parafii kaplicę całodziennej Adoracji Najświętszego Sakramentu, miejsce gdzie w promieniach Chrystusowej Miłości możemy trwać na modlitwie. Zachęcam, by jak najczęściej zaglądać do Jezusa, towarzyszyć Mu i nabierać sił, by brać swój krzyż i iść za Nim. Przypominam, że Adoracja trwa w tygodniu od 7.45 do 17.30 (w czwartek i sobotę do 17.00), a w niedziele od 6.30 do 16.30.

Za niecałe 3 tygodnie rozpocznie się miesiąc Różańca Świętego. Jak było to zapowiedziane na Mszy Św. na rozpoczęcie roku formacyjnego, w zakrystii jest plan tegorocznych nabożeństw różańcowych. Zachęcam odpowiedzialnych czy reprezentantów poszczególnych grup przy parafialnych, by zapisali swoją grupę, przynajmniej raz, do prowadzenia wspólnej modlitwy. Mam nadzieję, że ten plan szybko się zapełni.

Pięknego przeżycia Dnia Pańskiego i błogosławionego tygodnia  

Ks. Irek

Moi Kochani,

Dziś, w Rzymie, dwoje młodych : Pier Giorgio FRASSATI i Carlo ACUTIS zostanie ogłoszonych przez Ojca Św. Leona XIV, świętymi Kościoła powszechnego. Kolejny przykład dla nas, że droga do świętości jest dla każdego, ale też, że trzeba o tę świętość zabiegać i nie jest ona zależna od ilości przeżytych lat. Jest to także okazja by spojrzeć na młodzież naszej parafii, by młodych wesprzeć naszą modlitwą. W każdy II piątek miesiąca modlimy się na Mszy św. o godz. 18.00 za naszą młodzież. W najbliższy piątek taka właśnie Msza będzie sprawowana. W sposób szczególny zapraszam na tę Mszę i na spotkanie po niej (w kościele) uczniów klas VI – VIII, którzy chcą rozpocząć lub kontynuować przygotowanie do przyjęcia sakramentu Bierzmowania, zapraszam wraz z Rodzicami. (proszę zobaczyć także ogłoszenia parafialne ).

W środę (jak było to głoszone) na godzinę 18.00 zapraszam na Mszę Św.  członków wszystkich przy parafialnych grup, chcemy wspólną modlitwą, wspólnym przebywaniem, rozpocząć kolejny rok modlitwy, formacji, działań… Po Mszy Św. zapraszam wszystkich na Agapę – spotkanie przy stole, będzie kawa, herbata… i coś ku temu. Zapraszam na tą Mszę także tych, którzy chcieliby rozpocząć przygodę w jakiejś grupie, którzy chcą się coś dowiedzieć o tej czy o innej grupie. To spotkanie jest ku temu okazją.

Środa to także 10 dzień miesiąca. Dzień można by rzec naszego patrona św. Wawrzyńca. Chcemy wzywać jego wstawiennictwa. Od września, każdego 10-go miesiąca Adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy będzie się kończyć o 21.00 Mszą Św. za Parafię ( wyjątek stanowi najbliższa środa, kiedy na koniec Adoracji odmówimy Litanię i zaśpiewamy Apel ).

Wszystkim, Gościom i Parafianom, życzę pogodnej niedzieli, błogosławieństwa Bożego na cały ten tydzień.

Szczęść Wam Boże                                                                   Ks. Irek

W sobotę 14 czerwca br. zapraszamy na kolejny  parafialny 'Piknik św. Antnoniego'. Rozpoczęcie o godz. 16.00. Przewidziane są gry zabawy dla dzieci, dorosłych, będzie kawa, ciasto, żurek, grill itd.

ZAPRASZAMY

W piątek (23 maja 2025r.) nabożeństwo majowe odbędzie się przy krzyżu na ul. Kolberga o godz. 19.00.

Jak Wam wiadomo dziś odbyło się posiedzenie Sądu Rejonowego w Bytomiu w celu zawarcia ugody z Spółką Restrukturyzacji Kopalń S.A. 

Na początku Pani Sędzia zapytała nas czy podtrzymujemy wniosek. Odpowiedź była oczywista - domagamy się naprawienia szkody. Na kierowane przez Sąd do drugiej strony pytanie o stanowisko padła odpowiedź, że SRK S.A. wnosi o odroczenie posiedzenia i wyznaczenie nowego terminu z uzasadnieniem, że wciąż weryfikuje wysokość należnego Parafii odszkodowania. Na nasze pytanie, jakiej dokumentacji weryfikacja ta dotyczy, Pani mecenas reprezentująca SRK S.A nie była w stanie konkretnie odpowiedzieć, powołała się jedynie na fakt, że SRK S.A. wydatkuje pieniądze publiczne. Zwróciłem uwagę, że Przedsiębiorcy górniczy wydatkowali już mnóstwo pieniędzy publicznych: na dokumentację projektową, dla której wydano pozwolenie na budowę, które wkrótce straci ważność, na ekspertyzy, kolejne koreferaty, a brak koniecznych prac naprawczych powoduje dalszą degradację kościoła - na to stwierdzenie nie było komentarza drugiej strony.

Podsumowując tę notatkę stwierdzę tak: według mnie SRK S.A. do dzisiejszego posiedzenia nie była w ogóle przygotowana. Nie padła żadna propozycja ugodowa. O terminie posiedzenia było wiadomo od ponad dwóch miesięcy. Innym wyrazem tego, że nie było woli zawarcia ugody świadczy fakt, że nikt z SRK S.A. nie pofatygował się do Sądu, a Pani mecenas reprezentująca SRK S.A. uczestniczyła poprzez połączenie internetowe.  Kolejne posiedzenie Sądu w tej sprawie zostało wyznaczone na początek czerwca. SRK. S.A. została zobowiązana do fizycznego wstawienia się.

Zastanawiam się też nad tym: czy nie przyszedł czas, by sprawę nagłośnić w mediach czy przez inne akcje. Tu nie chodzi (choć to podstawa) tylko o kościół – świątynię (dom Boży) ale jednocześnie o obiekt wpisany do rejestru zabytków – dziedzictwo naszej kultury.

W piatek  25 kwietnia o godzinie 17.15 zapraszamy na różaniec w intencji + papieża Franciszka, po nim o 18.00 Msza św. w intencji + papieża.